Het is een grote stap die je maakt wanneer je ervoor kiest hulp te zoeken bij een vraagstuk in je leven. Je ervaart problemen met je gezondheid of mentaal zit je helemaal niet lekker in je vel. Je blijft ergens op vastlopen in bijvoorbeeld je relatie of werk en hebt misschien al van alles geprobeerd.

Helaas drijft langdurige wanhoop ons pas tot het zoeken naar ondersteuning.

Als het niet minder wordt

Waarom niet eerder? – vraag ik mijzelf dan af. Ik ben daar namelijk net zo goed onderdeel van. Ik weet mijzelf namelijk vaak op te stellen als een onafhankelijke zelfstandige dame die het ‘zelf wel even oplost’. Door deze nadrukkelijke (aangeleerde) drang in mij vergeet ik regelmatig te luisteren naar wat mijn intuïtie zegt.

Vooral wanneer het ten koste gaat van bijvoorbeeld werk dat ik af dien te krijgen. “Nu even niet” denk ik dan. Als het niet minder wordt dan… Maar zoals ik vele malen heb mogen ervaren, gaat dit ten koste van mijzelf én uiteindelijk ook van alles waarvoor ik mijzelf op de 2de plaats heb gezet.

Want als ik ziek of moedeloos op bed of de bank lig, zal ik nergens geen energie meer voor hebben. Behalve misschien voor het ‘haten’ van mezelf. Herken jij dat ook? Dat toch nog ‘even doorgaan’?

Vergeven en gunnen

Ik heb het mijzelf vergeven, want ik zie het gezin en de maatschappij waarin ik ben geboren. Er wordt van mij verwacht dat ik optimaal presteer met als maatstaf mijn bankrekening. In een land waar ruim 11% psychisch ongezond is. En deze cijfers stijgen. (vanaf 12 jaar – CBS 2016)

Doordat ik het mijzelf vergeef, komt er ruimte. Ruimte waardoor ik direct toegang heb tot de motivatie om het nu anders te doen. Ja, ik loop nog wel een paar keer tegen de muur op. En ja, er zitten dagen tussen waarop alle pijnen de vrijheid opeisen. Maar ik weet nu dat iedere vorm van weerstand het proces naar genezing (breedste zin van het woord) vertraagd.

Weerstand_wachten_ziek_artikel_connect2unite

De weerstand die wij als verdedigingsmechanisme hebben ontwikkeld, is onze grootste vijand – helaas. Het zorgt ervoor dat wij pas onder bepaalde voorwaarden actie nemen omvoor onszelf te zorgen. Deze grens is per persoon verschillend, maar dit zal ergens tussen ‘jarenlang slapeloze nachten’, ‘meerdere destructieve relaties’, ‘chronisch ziek’ en ‘een gevaar voor anderen’ liggen.

Wauw. Kan je je voorstellen dat je al zoveel signalen hebt gekregen om verandering in je leven toe te passen om deze lichamelijke verschrikkingen te voorkomen? Maar dat de comfort, de gewoontes en angst je tegenhouden om dit ook werkelijk jezelf te gunnen?

Het is niet jouw schuld. Als je dat inziet, zie je onze kracht.

Jij bepaalt wat je herhaalt

Ons lichaam en onze omgeving reageert op het mentale ‘herhaal gedrag’.

Wil een kind de Franse woordenlijst kennen, dient hij ze te herhalen. Willen wij kunnen dansen? Ga dan op les en je zult kunnen dansen. Wil je graag huizen kunnen bouwen? Jij zal met voldoende herhaling én natuurlijk wilskracht dit kunnen verwezenlijken.

Ben jij bijvoorbeeld bang om ziek te worden, je baan te verliezen of om eenzaam te zijn? Deze angst blijft zich – vaak onopgemerkt – herhalen in jou. Of je nu daadwerkelijk fysiek iets uitvoert of mentaal actief herhaalt – je onbewuste pikt dit op en je zal keuzes maken richting dit ((on)gewenste)) resultaat. Of dit nu de keuze is om tóch bij je huidige werkgever of partner te blijven of dat je ervoor kiest om je anders voor te doen dan hoe jij je eigenlijk voelt.

Ik vergeef het mijzelf en mijn omgeving. Ik probeer alert te blijven zodat ik mijn “Ja maar,…”’s hoor. Ook al ben ik ziek, zwak en misselijk denk ik aan het moment dat ik weet waarom. En ik probeer niet te huilen omdat ik zielig ben, maar omdat ik mijn emoties accepteer.

Ik laat woede, angst, irritatie, stress, verdriet en vermoeidheid komen want ze zeggen mij iets. Zij geven de signalen.

Angst of intuïtie?

Ik ben erachter gekomen dat ik een gevaar ben voor mezelf. Dit klinkt heel zwaar maar mijn gewoontes, patronen en blokkades zitten zo diep in mij geworteld – dat ik te snel terugval in het mezelf niet voorop stellen (oftewel niet waardevol genoeg vinden voor iets of t.o.v. iemand).

Met ons superslimme ego (de gehechtheid aan wat we geleerd hebben) – die zich snel aanpast aan langzaam veranderende situaties – zit er weer binnen no-time een ‘ondertoon’ aan jouw gedachtes en gevoelens. Langzaam maar zeker overtuigen deze jou er weer van dat verandering niet nodig is en dat het zelfs gevaarlijk is.

En dan heb ik het over de gevoelens van angst. Want laten we dat ook nog wel eens verwarren met intuïtie.

Het gevoel dat je beter niet naar die verjaardag kan gaan (met weerstand: ik wil niet met mijn tante geconfronteerd worden),

dat je plots de gedachte krijgt je moeder op te bellen (met weerstand: ze heeft al 3 keer gevraagd om te bellen maar je hebt er geen zin in)

of dat nu schoonmaken beter is dan voor de televisie zitten (met weerstand: Ik doe dit omdat ik dan door mijn partner gewaardeerd wordt).

Wanneer je dát gevoel – dat voelt als een waarheid zónder weerstand – volgt, zie je in dat het de juiste keuze was. Je intuïtie helpt je. Zo zit je gedurende die verjaardag thuis te werken aan een nieuw idee, help je je moeder uit de brand en krijg je door schoonmaken de voldoening waar je de hele week al naar zocht.

Er zit een flinter dunne grens tussen angst en intuïtie. En jij bent zelf de enige die dit verschil kan voelen.

Wachten totdat we er tijd en geld voor hebben

Ik ben eerlijk naar mijzelf toe en zoek ondersteuning bij het Weerstand_Bucketlist_wachten_waardproces waarin ik zit. Ik neem verantwoordelijkheid over hetgeen waar ik enkel verantwoordelijkheid over kan nemen, namelijk: mijzelf.

Ik zoek iemand uit die bij me past. Die mij kan helpen om die ‘ondertoon’ te ontdekken. Mijn angsten kan onderscheiden van intuïtie. Die herkenning ziet in de weerstand in mij. Iemand die mij daarom zo graag wilt helpen hier bewust van te worden.

Ik heb de keuze om te wachten totdat mijn lichaam zwak is, ziek of nooit meer hetzelfde zal zijn. Te wachten totdat ik die paar 100 euro aan investering wél kan missen. Tot het moment dat de tijd die ik erin steek het volledig waard gaat zijn. Maar laten we onszelf drijven tot het punt dat we niet meer anders kunnen? Totdat iedere cent het waard is om weer beter te worden?

Want zelfs na veel onderzoek in het reguliere circuit, strippen aan medicijnen en terugkerende kwalen – beseffen we soms niet dat we vergeten zijn aan onszelf te werken. We gaan gewoon verder met hetgeen waarmee we bezig waren.

Reguliere zorg: het vangnet van deze maatschappij

Ik ben pro reguliere zorg. Want zoals je kan lezen, vind ik luisteren naar mijzelf nog steeds een van de lastigste dingen die er bestaan. En dan zijn de goede zorgen in het ziekenhuis en de vele expertises op lichamelijk vlak een wolk om op neer te vallen. Dankjewel daarvoor.

Maar ik wil niet dat we afhankelijk zijn van dit vangnet van deze maatschappij. Want het gros van deze branche kijkt enkel nog naar de reacties van het lichaam. En een sterk medicijn kan onze gedachtes en gevoelens veranderen waardoor we nog meer in de war raken (bijvoorbeeld prednison of anti depressiva).

Onderzoek jezelf

Maar er is zoveel meer dan alleen ons lichaam. Een stem – meerdere helaas – die ons kan vertellen hoe we in het leven staan en waar we onszelf te kort doen. Wat we hebben aangeleerd en wat authentiek is. Het onderzoek naar jezelf hoef je niet alleen te doen. Daarom bestaat de complementaire zorg en verdient deze een volwaardige plek in onze maatschappij – onze samenleving.

Dienstverleners in deze branche hebben vaak hun leven omgegooid omdat ze zien hoe effectief dergelijke therapieën en methodes zijn. Ze hebben zichzelf opgeleid om – ook al zijn het er maar een paar – anderen dit ook te laten ervaren.

Connect2unite vertegenwoordigt deze groep. Om ze een podium te bieden – daar waar jij ze ook kan vinden. Het leven is een leerproces.

En we kunnen wachten totdat… of we kunnen onze weerstand vergeven en gaan leren kennen. We zijn één en samen bereiken we meer als alleen.

Wil jij niet meer wachten?

Kies voor jezelf met een item uit de webshop!

Webshop