Tijdens mijn onderzoek naar angst kwam ik een hele goede tip tegen van iemand. ‘Schrijf jouw angst een brief’. 

Angst en onzekerheid zijn de grootste blokkades om mezelf te zijn. Maar ik heb ze beter leren kennen waardoor ik bewust ervoor kan kiezen of ik ze mijn handelen laat beïnvloeden of niet.

Deze brief heeft me heel erg geholpen om de angst en onzekerheid – wat betreft de boodschap die ik met Connect2unite de wereld in wil zetten – te verlichten. Het is en blijft een onderdeel van wie ik ben en wat ik heb meegemaakt dus ertegen vechten heeft voor mij geen zin. Dat is als mezelf ontkennen. 

Lieve angst. Mijn onschuldige maar oh zo krachtige angst,

Dankjewel dat je mij veilig probeert te houden. Dat je voor me wilt zorgen en kansen op mijn pad brengt die leuk en spannend zijn… maar veilig. Klein. Lieve angstige Farah, je bent een beetje onzeker. Onzeker over of mensen je wel interessant gaan vinden. Of ze jou wel zullen begrijpen. Werk dat je kent is fijn en wordt gewaardeerd, maar in het onbekende – helemaal op onszelf – daar weten we het nog niet ‘zeker’.

Ik vraag je lieve angst, onzekerheid, om een stapje achteruit te doen. Om even te chillen, want je hebt zo hard gewerkt. Jij weet ook dat het hard werken is tegenover mijn ziel die steeds harder roept. Tegenover wat ons écht gelukkig maakt. Laten we de wapens neerleggen en gewoon gaan genieten.

Het blijft een vraagteken als we het niet gewoon doen. Gewoon zijn en delen met de wereld wat je te zeggen hebt. Zonder schaamte. Zie hoeveel mensen dat al doen. Zie hoeveel mensen ons al hebben geïnspireerd en gemotiveerd om hetzelfde te gaan doen. Dat kunnen wij bij anderen ook… zie je dat in? Zie je in dat er een groep mensen zijn waarmee we kunnen verbinden? Die ons willen horen. Ook jou, angst. Zij willen jou ook zien en horen – want ze gaan jou begrijpen.

Samen, precies zoals we zijn

Dus laten we samen onze vrijheid opeisen. Samen, precies zoals we zijn. Dat we samen gewoon onszelf kunnen zijn. Maar laten we elkaar daar de ruimte voor geven. Laten we gewoon goed zijn zoals we zijn.

Want we willen toch beide het leven waar de ziel zo vaak van droomt? Jij, angst, wilt toch ook vertrouwen kunnen winnen dat ‘enge’ stappen ook op goede dingen kunnen uitlopen? Ik snap dat de vele stappen die we hebben genomen tot nu toe niet jouw ‘gewenste’ resultaat hebben opgeleverd. Maar wat is dat resultaat? Geld? Succes? Rust? Wat nou als het resultaat al bereikt is? Want we zijn vrij, onafhankelijk, kennen onze behoeften en weten hoe we het beste uit de dag kunnen halen. We zijn gezond en kennen de stemmen die denken dat het niet zo is. We hebben verbindingen gelegd die sterker zijn dan we ooit hadden durven dromen. We hebben ons keiharde best gedaan. En het is gelukt.

Het is niet voor niets. Alle uren die we erin hebben gestoken. Maar weet dat wanneer jij even rust neemt. Even op vakantie gaat om bij te komen, dat wanneer je terugkomt je volledig jezelf kan zijn en niet meer zo hard hoeft te vechten voor je plek. Want uiteindelijk wil jij – net zoals iedereen in de bus – gewoon er zijn en gezien worden. En jij kent vele veilige wegen omdat we zo goed zijn in zoveel dingen. Maar hier kunnen we ook goed in zijn.

Laat ik jou dat bewijzen.

Ga je met me mee? Laat je het even zoals het is en kunnen we even de schrik, gebibber, gepieker achterwege laten?

We hebben een boodschap

Want jij vraagt elke keer aan mij of hetgeen wat ik doe wel goed is… ik vind dat een beetje irritant aan het worden. Want elke keer luister ik naar jou en dan is hetgeen wat ik verander ook weer niet goed. Terwijl ik er nu wel achter ben gekomen dat het eerste eigenlijk al goed genoeg was.

We hebben een boodschap en ja, die kunnen we via bepaalde wegen zeker de wereld inzetten. Via de mensen die we ontmoeten, via vrienden en familie, via onze steun en hulp aan andere inspiratoren… maar daar blijft het dan bij.

De boodschap die we hebben verdient een groter publiek. Er zijn tal van mensen die verward zijn. Die elke dag verward opstaan. Die de chaos in hun interne belevingswereld niet meer bij kunnen houden. Die de externe omstandigheden en anderen proberen te controleren omdat het zo’n enorme impact heeft op hun binnenwereld. Ze zijn moe, uitgeput en verward. Wij weten hoe dat voelt. Het is een afgrond.

En weet je wat wij kunnen doen als we gewoon op een podium gaan staan? Hen het vertrouwen geven, een beetje sprankeling van interesse en hoop. We kunnen hen uit die cirkel halen dat hen laat geloven dat niets goed genoeg is en alles te complex. Dat kunnen we doen omdat wij laten zien wat mogelijk is en wat ze mogen voelen. We maken hen bewust van gevoelens, de kracht van ons lichaam, de holistische schoonheid en van alle bijzondere methodes waarmee je voor jezelf kan zorgen. Waarmee je voor jezelf en een mooi leven kiest. We nemen ze mee naar de vele perspectieven op eenzelfde geheel. Wij laten zien dat ze zelf mogen kiezen.

Vallen? Dan doen we dat maar toch?

Angst, jij wilt het op zeker spelen. Jij wilt vertellen dat we ‘goed moeten over komen’. Maar eigenlijk maakt het weeral niet uit hoe we het doen, maar dat we het doen.

Dus nogmaals. Laat los, chill, relax. Laat mijn hart spreken, doen – schijt aan de rest. Vallen? Dan doen we dat maar toch? We weten al precies hoe dat is. Balen, en weer opstaan. Maar laten we daar nu niet over zeuren. We zullen er weer van leren.

Ik wil dit. Ik wil dit bedrijf als mijn thuis. Als een extensie van mijn leven. Dit is de plek waar ik in de ochtend voor opsta. Het is een deel van wie ik ben. Dat is het nu al – elke dag. En nu ben jij er alleen nog die ervoor zorgt dat niemand is uitgenodigd.

Ik wil vragen beantwoorden, contacten leggen, mensen steunen en zien groeien. Ik wil de imperfectie omarmen en zien dat het al goed genoeg is. Ik wil op basis van mijn vele inspiratie kunnen leven, want nu vervliegt bijna alles wat er binnenkomt tussen alles wat ik al heb. Ik wil gewoon schrijven, publiceren, doen, schijt hebben, mezelf zijn.

Mijn harde schijf mag online.

Angst en onzekerheid – ‘it’s part of the deal’

Het is zo’n zonde om al het onderzoek wat ik heb gedaan gewoon enkel voor mezelf te houden. Jij denkt dat het allemaal onzin is en dat iedereen het al weet. Ik vind dat nogal denigrerend. Want kijk hoever we zelf al met deze verzameling aan kennis gekomen zijn. Hoe hard we daarvoor hebben gewerkt; zelfreflectie, research, dagen, maanden, jarenlang. Ik ben daar best wel teleurgesteld over. Jij vindt het allemaal niet goed genoeg. En eerlijk, dat komt alleen maar omdat jij jezelf niet goed genoeg vindt. Wie heeft jou dat doen laten geloven?

Angst en onzekerheid – ‘it’s part of the deal’. Ik wil jullie erbij. Ik wil geen verstoppertje spelen. Laat jezelf steeds zien en kennen, dan ben ik er voor je.

Ik bedank jullie dat jullie er zijn.

Dat jullie mij laten zien wat spannend is. Dat jullie ooit mij zo goed hebben beschermd. Laten we nu alsjeblieft ruimte maken voor onze droom die aan de deur staat te kloppen. Stap opzij zodat ik toegang heb tot alle mensen die me willen horen.

Dus chill maar. Dankjewel.