Veel van wat we denken, voelen en doen, is verbonden aan overtuigingen die we in de loop van ons leven hebben ontwikkeld of overgenomen.

Over wat goed of slecht is. Wat normaal is. Wat succes betekent. Wat het betekent om jezelf te zijn. Hoe je gelukkig wordt of hoe een waardevol leven eruit hoort te zien.

Sommige overtuigingen helpen ons. Andere kunnen ons beperken. En veel daarvan herkennen we niet eens meer als overtuigingen.

Ze zijn vanzelfsprekend geworden.

Totdat iemand ze bevraagt.

Iets wat voorheen geen vraag was, wordt het ineens wel.

Een vreemde vraag misschien. Een vraag die een gedachte omdraait, een andere mogelijkheid laat zien of iets ter discussie stelt waar je altijd zeker van was.

Misschien roept ze verwarring op. Weerstand, opluchting, verbazing of een ongemakkelijke glimlach. Misschien komt er onmiddellijk een antwoord. Of juist helemaal niet.

Wat mij hierin zo fascineert, is dat een vraag op zichzelf al een ervaring kan zijn. Zonder dat er eerst een antwoord gevonden hoeft te worden.

Er zijn tegenwoordig ontzettend veel mogelijkheden om onszelf beter te leren kennen.

Therapieën, cursussen, boeken, spirituele stromingen, methoden en technieken. Allemaal mogelijkheden om te onderzoeken, te ontdekken, te begrijpen en ondersteuning te vinden.

Daar kan iets heel waardevols in zitten.

Maar ik ben ook nieuwsgierig naar de andere kant.

Wat als de zoektocht naar de oorsprong van je gevoelens, de verklaring van je gedrag of de volgende stap in je ontwikkeling zoveel ruimte inneemt – dat het bereiken ervan zelf bijna weer een nieuwe opdracht wordt?

En dat je steeds meer over jezelf leert, maar tegelijkertijd steeds minder durft te vertrouwen op wat je zelf ervaart?

Zelfs onze pogingen om vrijer, bewuster of meer onszelf te worden, kunnen veranderen in nieuwe overtuigingen over hoe we zouden moeten zijn.

Ik vind het fascinerend hoe het verlangen om ergens van los te komen, uiteindelijk zelf weer een vorm van vasthouden kan worden.

Hoeveel antwoorden hebben we eigenlijk nodig?

En wanneer houdt het zoeken op?

Of houdt het misschien helemaal niet op?

Ieder antwoord kan weer nieuwe vragen oproepen. Iedere verklaring kan weer andere mogelijkheden zichtbaar maken. Wat eerst een oorzaak leek, blijkt misschien toch een gevolg. En wat eerder zekerheid bood, kan nieuwe onzekerheid uitnodigen.

Hoe dieper we zoeken, hoe meer er soms te ontdekken valt.

Ook ik kijk vanuit mijn eigen ervaringen en overtuigingen naar het leven. Sommige daarvan koester ik. Andere zijn door de jaren heen veranderd. Maar morgen kan de wereld er voor mij weer heel anders uitzien.

Dat intrigeert mij; wat een verandering van perspectief allemaal in beweging kan zetten.

Soms is één andere mogelijkheid voldoende om iets wat zo vanzelfsprekend leek, ineens heel anders te ervaren.

Een oordeel wordt begrip. Weerstand wordt nieuwsgierigheid. Wat eerst onmogelijk leek, krijgt misschien toch ruimte.

De werkelijkheid hoeft vaak niet eens veranderd te zijn. Het is de manier waarop we ernaar kijken waar voor mij de magie in verborgen zit.

We zoeken naar begrip, gezondheid, vrijheid, geluk, zelfacceptatie of zekerheid. Soms helpt dat ons om keuzes te maken en beter met het leven om te gaan. Maar soms ook niet. En precies die wisselwerking is wat ik graag onderzoek en bevraag.

Want ondertussen is er ook nog een leven om te beleven.

Met alles wat daarbij hoort.

Plezier, onzekerheid, gewoontes, verlangen, verwarring, liefde, verdriet en tegenstrijdigheden die misschien nooit helemaal opgelost worden.

We kunnen plannen, begrijpen en proberen invloed uit te oefenen op de toekomst. Maar het leven zit vol prachtige én moeilijke verrassingen die ook ‘gewoon’ ervaren willen worden.

En dan vraag ik mezelf af: Wat als juist de ervaring van het leven hetgeen is waar we al die tijd naar op zoek waren?