Misschien zijn we niet zozeer op zoek naar antwoorden, maar naar een manier om met het bestaan om te gaan.
Er zijn van die dagen waarop ik ineens besef:
Er is weer een dag voorbij.
En nog één.
En nog één.
Iedere dag verdwijnt voorgoed. We worden ouder. De wereld draait door. Mensen worden geboren, mensen sterven, de seizoenen wisselen elkaar af. En ergens tussendoor leven wij ons leven.
Soms voelt dat helemaal niet vanzelfsprekend.
Sterker nog, soms voelt het vreemd.
Alsof ik heel even van een afstand naar het leven kijk en me afvraag:
Wat dóén we hier eigenlijk?
Niet omdat ik ongelukkig ben.
Niet omdat er iets mis is.
Juist niet.
Ik heb een veilig thuis. Ik heb mensen van wie ik houd. Ik heb vrijheid. Ik ben dankbaar voor mijn leven.
En misschien is dát juist waarom deze vraag vaker terugkomt.
De luxe van de vraag
Ik realiseer me steeds vaker dat zo’n vraag een luxe is.
Wanneer je midden in een oorlog leeft, ernstig ziek bent of je dagelijks moet overleven, is de vraag meestal niet:
“Wat geeft mijn leven betekenis?”
Dan is het vooral de vraag:
“Hoe kom ik deze dag door?”
Zelf heb ik periodes gekend waarin mijn gezondheid bepaalde wat mogelijk was. Lichamelijke beperkingen maken de wereld ineens heel klein.
Ik leefde per dag.
Niet meer eindeloos plannen maken.
Niet meer denken aan morgen.
Alleen vandaag.
Wat kan vandaag?
Meer niet.
En vreemd genoeg bracht dat me ook terug naar iets eenvoudigs.
Naar aanwezig zijn.
Naar dankbaarheid.
Dankbaarheid ontstaat zelden door méér.
Ze ontstaat vaak doordat je opnieuw ziet wat er al is.
De geur van verse koffie.
De warmte van een knuffel.
Een onverwacht goed gesprek.
De zon die je gezicht verwarmt.
Een wandeling zonder haast.
Het geluid van vogels in de ochtend.
Misschien noemen we dat “kleine momenten”.
Maar eigenlijk zijn ze helemaal niet klein.
Waarom zoeken we voortdurend naar betekenis?
Wanneer we gezond zijn, een veilig thuis hebben en niet bezig zijn met overleven, ontstaat er ruimte.
Ruimte om te zoeken naar geluk.
Naar rust.
Naar succes.
Naar liefde.
Ruimte om na te denken.
Ruimte om te twijfelen.
Ruimte om vragen te stellen.
En dan kom je erachter: Er is zoveel mogelijk.
Een nieuwe taal leren.
Weer een ander boek lezen.
Van een hobby een onderneming maken.
Een reis plannen.
Een opleiding volgen.
Eindloze mogelijkheden aan eerstvolgende stappen.
Tal van dromen om waar te maken.
Doelen om na te streven.
Maar misschien is de belangrijkste vraag niet: “Wat ga ik doen?”
Misschien is de diepere vraag:
Moet mijn leven eigenlijk wel ergens toe leiden?
Ik weet het antwoord niet.
Misschien heeft het leven een bedoeling.
Misschien geven wij die zelf.
Misschien is het allebei.
Of misschien is het gewoon een vraag die bij het mens-zijn hoort.
Dus ik vraag mezelf af:
Zijn vragen altijd bedoeld om te beantwoorden?
Moet alles opgelost worden?
Of zijn ze er alleen om af en toe even bij stil te staan?
Zonder direct te vragen: “En nu?”.
Misschien is dat de reden dat we sommige vragen onszelf al duizenden jaren opnieuw blijven stellen.
Niet omdat we het antwoord nog niet gevonden hebben.
Maar omdat er misschien helemaal geen definitief antwoord ís.
Misschien zijn we allemaal iets aan het vullen
Soms vraag ik me af of bijna alles wat mensen doen uiteindelijk enkel een manier is om met het simpele, maar tegelijkertijd onbegrijpelijke feit om te gaan – dat we bestaan.
We bouwen carrières.
We krijgen kinderen.
We verhuizen een paar keer.
We reizen.
We sporten.
We verzamelen spullen.
En we proberen onszelf tussendoor wat beter te leren kennen.
Ieder op zijn of haar eigen manier proberen we vorm te geven aan ons bestaan.
Maar wat gebeurt er wanneer er even niets meer is dat voortdurend om je aandacht vraagt?
Wanneer je niet meer bezig bent met overleven.
Niet meer met herstellen.
Niet meer met het najagen van een volgend doel.
Wanneer het leven, voor even, gewoon… genoeg is.
Dan ontstaat er ruimte.
En juist in die ruimte kunnen ineens vragen opkomen die je niet met een to-dolijst kunt beantwoorden.
Is dit het nou?
Waar ben ik eigenlijk?
Wat doe ik hier?
Wat is dit eigenlijk: bestaan?
Misschien blijven we daarom zo graag bezig.
Niet alleen omdat iets doen voldoening geeft, maar ook omdat het ons weghoudt van de ongemakkelijkheid van het bestaan op zichzelf.
Ook al zeggen we zo te verlangen naar rust en vrijheid, kan dat verrassend ongemakkelijk blijken.
Niets dat om aandacht vraagt.
Geen grote verantwoordelijkheden te dragen.
Geen probleem dat opgelost moet worden.
Nergens hoeven te zijn.
Alleen jij.
En het bestaan.
Misschien is het daarom ook zo verleidelijk om elk vrijgekomen stukje ruimte weer snel op te vullen.
De druk om iets groots van je leven te maken
Wanneer er ruimte ontstaat, neemt een specifieke stem al snel het podium.
Een stem die zegt:
“Je moet wel iets met je leven doen.”
“Je hebt zoveel talent.”
“Je kunt zoveel betekenen.”
“Je moet je potentieel benutten.”
“Je kunt toch niet zomaar niets doen?”
Alsof een goed leven pas waardevol is wanneer het zichtbaar succesvol is.
In onze maatschappij meten we een goed leven vaak aan:
Wat we bereiken.
Wat we bezitten.
De impact die we maken.
Hoe productief we zijn.
Welke titel die we dragen.
Hoeveel we onszelf ontwikkelen.
Wat we nalaten.
Maar… wie heeft eigenlijk bedacht dat een leven zich moet bewijzen?
Mag een leven ook gewoon geleefd worden?
Misschien hoeft niet alles betekenis te krijgen.
Moet ieder mens eigenlijk wel een ‘waarom’ hebben?
Hoe ouder ik word, hoe minder behoefte ik voel om overal een antwoord op te vinden.
En dit werd versterkt door mijn ervaring: hoe meer ik zoek, hoe verder ik af kom te staan van een antwoord.
“Wie enkel wil aankomen, raakt steeds verder verwijderd van zijn bestemming.”
— [onbekende auteur]
Misschien hoeft niet iedere ervaring een les te zijn.
Misschien hoeft niet ieder verlangen gevolgd te worden.
Misschien hoeft niet ieder talent benut te worden.
Misschien hoeft rust niet verdiend te worden.
Misschien hoeft vrijheid niet productief te zijn.
Stel dat betekenis niet iets is wat gevonden moet worden.
Maar iets is wat vanzelf ontstaat wanneer je volledig aanwezig bent.
“Life is not a problem to be solved, but a reality to be experienced.”
— Søren Kierkegaard
Hoe langer ik leef, hoe meer ik ontdek dat ik misschien niet op zoek ben naar méér betekenis.
Misschien ben ik juist op zoek naar minder noodzaak om overal betekenis aan te geven.
Gewoon aanwezig zijn.
Kijken.
Voelen.
Leven.
Misschien is dit al genoeg
Ik weet niet waarom we bestaan.
Ik weet niet of het leven een bedoeling heeft.
Ik weet niet of we hier zijn om iets te bereiken of simpelweg om te ervaren.
En eerlijk gezegd hoeft dat antwoord voor mij steeds minder gevonden te worden.
Wat ik wél weet, is dat de kleine momenten steeds groter worden.
En soms vraag ik me iets anders af.
Wat gebeurt er als we stoppen met het voortdurend opvullen van de ruimte die ontstaat?
Als we niet direct op zoek gaan naar een nieuw doel, een nieuwe uitdaging of een nieuwe betekenis.
Als we het ongemak van het bestaan niet proberen op te lossen, maar het leren verdragen.
Zou het kunnen dat juist daar iets heel natuurlijks ontstaat?
Dat nieuwsgierigheid vanzelf weer opkomt.
Dat je niet langer hoeft te bedenken wie je moet zijn, maar langzaam ontdekt wie je al bent.
Dat je niet langer op zoek hoeft naar vervulling, omdat je steeds meer aanwezig bent in het leven dat zich al afspeelt.
Misschien ligt de vraag niet langer in wat het leven betekent.
Misschien ligt de vraag in hoe volledig we bereid zijn het te ervaren.
Wil jij op zelfonderzoek uit?
Voel je een resonatie met dit perspectief ?
Wil je rust en vrijheid maar kan je niet stoppen met iets doen en betekenis zoeken?
Ben je benieuwd wat mijn tijdelijke aanwezigheid op jouw pad voor jou kan betekenen?
Twijfel dan niet om mij een berichtje te sturen. ♥
Met veel liefs. 🌿
Geef een reactie